Ik zal nooit rijk worden. Hoe bewust ik ook mijn aankopen doe.
Ik ben zuinig maar kan grof geld uitgeven aan iets van blije waarde, iets waar ík waarde aan hecht meestal is dat iets wat mijn hart doet zingen.
Ik geloof niet dat ik ooit in mijn leven iemand iets verkocht heb, ik geef het weg want ook dat doet mijn hart zingen.
Weggeven, iemand anders blij maken is fijn. Centen ook hoor, die benne ook fijn maar dat weegt alleen door in de portemonnee niet in je hart.
Vroeger beleefde ik dat niet zo. Als ik het heb over vroeger dan heb ik het over de periode vóór de kanker en vóór mijn herseninfarct. Toen mijn leven nog gezond en zonder zorgen was.
Ik leefde mijn leven, werken, de hort op, kroeg in, uit eten, naar de koersen, lange leve de lol.
Azzie dan ziek word wordt het leven anders, het lijf wordt armer maar het hoofd wordt rijker. Het bewustzijn wordt groter.
Ik ben 90% van de tijd thuis, in stilte, wat pure noodzaak is om niet om te vallen, daar ligt mijn focus. Ik ben namelijk de enige die voor mijn welzijn kan zorgen. De enige die weet hoe het voelt als het niet lekker gaat. Ik hol niet meer van hot naar her. Kan het eigenlijk slecht handelen als er meerdere mensen om mij heen zijn omdat ik teveel info binnenkrijg.
Het liefst zit ik één op één omdat ik dan mijn focus op de ander kan leggen. Van goede gesprekken hoe het nu echt gaat met de ander tot onzinnig geneuzel op het allerlaagste niveau. Dat is zó fijn. Ik wil info over de mens naast me.
Ik zie de beessies en de blommetjes, kocht een fototoestel om al die dingen vast te leggen. Als een kind zo blij toen ik dat blauwe vlindertje midden in een weids weiland op een klaverblommetje vlak voor mij neus zag landen...klík!
De wereldellende heb ik uit mijn leven gebannen. Sinds 1997 geen journaal/nieuws meer. Ik kan er niets mee, heb er geen invloed op. Ik kan het geweld niet stoppen. Ik kan die slechtwerkende hersencellen van wereldleiders niet eruit rukken. Ik kan niemand dwingen om logisch na te denken.
Het enige wat er gebeurt is dat ik verdrietig of boos word.
Ik kan het bespreken met Jan en Alleman, het enige wat ik dan doe is mijn tijd verdoen met mijn mening over een gebeuren.
En dat vertik ik. Ik doe t niet meer. Rúst!
Zoals gezegd de focus ligt om mijzelf en mijn omgeving, mijn mensen, mijn vrienden.
Ik kan niet de hele wereld veranderen maar ik kan er wel voor zorgen dat ik wat positiviteit in mijn omgeving pomp.
Direct resultaat, zonder heul veul geneuzel.
Als er dan een Tandem Tour van Eindhoven naar Gandia in Spanje op touw wordt gezet en vriendin blinde Alice gaat samen met Miel voor het goede doel dat tyfus end fietsen en ik kan wat invloed daar op uitoefenen door geld op te halen en een verhaaltje te schrijven...hé...zó vanuit mn luie stoel... dan doenemedat.
Dan ben ik even 'Etappe 10' en stel ik mij tot doel om die beoogde 1500 euro bij mekaar te krijgen.
Mot een makkie zijn met bijna 700 FB-vrienden.
Ik maak mezelf een voorstelling, in een ideale wereld maakt iedereen 2 euro over en dan leg ik die laatste 100 zelf wel bij. Nou benne die 700 niet allemaal échte real life vrienden maar als er nou 100 man elk 5 euro overmaken dan is dat ook al heel fijn, tóch? En de meesten lezen mijn verhaaltjes, de emoji's, lachend poppetje, een dikke duim en de commentaren vliegen mij dan om de oren.
Komp goed Anni, komt goed!
Het is voor een goed doel, voor de naaste medemens die vóór de naderende dood nog ff wat leuks wil doen of bereiken. Het doodvonnis is al uitgesproken...das een kwestie van tijd.
Ik heb nu inmiddels 3x 'mogen' ervaren hoe het is wanneer je DENKT dat je doodgaat omdat er kanker is geconstateerd...het gevoel in afwachting van onderzoeken, prikken en porren tot de dokter zegt: we gaan dit of dat doen maar de vooruitzichten zijn goed.
Dát is voor de mensen waar het hier om gaat al een gepasseerd station. Ze rijden nog mee maar het eindpunt is in zicht.
Dat zal iedereen vást begrijpen en vást willen bijdragen om geld in de pot te stoppen zodat de ongeneeslijk zieken nog even kunnen vasthouden aan mooie herinneringen met hun geliefden ALS het zover is.
Het is nu nog 75 dagen tot 17 mei, de dag dat Miel & Alice op de tandem stappen.
De afgelopen 6 dagen zijn er al 9 donaties twv 345,00 gedaan voor de BabblAnni-etappe 10.
Maar tóch als ik heel eerlijk ben vind ik het een beetje teleurstellend. Ik had meer donaties verwacht maar die verwachting stel ik dan maar bij en bedenk dat december/januari altijd dure maanden zijn. Februari een korte en in mei komt t vakantiegeld weer dus dan zal t potje wel volstromen, tóch?!
Wanneer er iedere dag minimaal 15 euro in mijn potje erbij komt zit t op 17 mei vol! Mót lukken!
Het hoeft geen 10 euro te zijn, 5 of 2 is ook goed.
Mocht onverhoopt 'mijn' potje overstromen...dan kunnen de potjes van mijn vrienden Sebastiaan†, John†, Ludo, Jan, Piet, Peter én de overige Topsport for Life gasten die ik nog hoop te gaan leren kennen ermee gevuld worden.
Namens Topsport for Life / Tandem for Life & Anni hiero wil ik
mijn vrienden Juultje, Jos, Theo, Femmie & Theo, Peter H., Regina, oud collega Anne-Marie en JAG Mulder onwijs bedanken voor de donaties voor Etappe 10 en natuurlijk alle andere lieverds die gedoneerd hebben bij de overige etappes ❣️
Update 22-02-2025 💰660
In 1 dag 11 donaties erbij en dus van 345 naar 660!
Tadaaaaa!!!
Tonnie, Aaike, Marian, Berthilde en Thom, Nanke Hofstra, Igna Breedeveld, Carla de Maine, Bram Bakker, Kris van Rijswijk, Marian Kuiken en Corrie & Leo van Hoorn ❣️
Reacties
Een reactie posten