Verzopen

Dat je dan in een vlaag van verstandsverbijstering denkt: 

hé ik ga lopend naar de club... hondje mee en gáán. 

Dat moet toch lukken? (Ik vind lopen heerlijk alleen ben ik altijd bang dat ik halverwege in mekaar knal en niet meer thuis kom..)
Wat zal t zijn? pakweg 4, 5 km?... kom op Anni, niet zeiken je gaat het gewoon doen... ja maar t gaat regenen.... Dússsssss??? Hóp! Schoenen an, jas an en lopen!
Voordeur open: miezerregen *zucht* Néé, niet dubdub maar huphup...hekje door, straat over steken en blijven lopen tot de vliegtuigen over je kop scheren....
Pokkeregen, capuchon op....pfff warm...capuchon af.... nat haar, coupe puinhoop..ach LB! Capuchon af en doorstappen.... nou vergeet dat doorstappen met t hondje maar, iedere grasspriet wordt aan een grondige inspectie onderworpen ondertussen plenst de miezerregen op mn kop. Na een kilometertje begin ik mijn kuiten te voelen...niet zeiken, lópen! Korfbalvereniging voorbij, links af bij de bejaardensoos, rechtsaf t woonwijkje in waar vriendin Wil woont... halverwege de straat kom ik een konijn tegen...een wát? 

Een k o n ij n... logisch toch? Gibbs vindt het ook helemaal geweldig en stuift er op af, ik raak lichtelijk in paniek want t bolletje lijkt érg veel op t konijntje van Wil..
Wil bellen! Telefoon, waar is dat ding...zjooooooooooooef daar gaat t Gibbsje achter t knijn an...terwijl ik in de regen het nummer van Wil probeer te vinden, Gibbs door het lint, Anni door t lint, knijn in paniek....geklooi! Telefoon is niet waterdicht... t knijn schiet langs een gebouw, ik erachter aan, gutverdegutver...aan het eind van het pad is een hekje en daar schiet t ding doorheen...richting mooi groen grasveld met een knijnenhokje mét open deur...
Ik besluit dat het níet het knijn van Wil is en hobbel door richting t kluppie....ff nog door t parkje dan kan t kind los... langs het verlaten stationnetje, onder t viaduct door, over de randstadrail... gut wat is dat daar stil en verlaten, ik vind t heulemaol nixxxxx...
Ik kijk naar rechts en zie in de verte 2 grote lichten aan komen...pfff ik ben al daar waar de vliegtuigen over je kop scheren... t blijft mooi om te zien... nog een klein stukje...
Gibbs is al een tijd geleden opgehouden met snuffelen, zo aan zijn houding te zien denkt hij; kweet niet waar we heen gaan maar ik wil er zo snel mogelijk zijn...
Op het moment dat hij in de gaten krijgt dat aan de overkant van de sloot ons einddoel ligt maakt hij een huppeltje en zet hij een tandje bij... verzopen komen we de club binnen...(jas hoort water- en winddicht te zijn...dús niet!) ik schuif aan bij mijn vriendinnen en pak mijn telefoon want ik moet toch nu eerst proberen om Wil te bellen...ff zeker weten of t haar knijn niet was: Nope, Bailey zit in zijn hok...
Nog ff moeders gebeld om te vertellen dat ik veilig en wel ben gearriveerd en dan lekker ouwehoeren met die meiden.
oh...ps. telefoon is verzopen RIP